5.10.2013

Individualiteit

In-dividu betekent letterlijk 'niet verder opdeelbaar'. Wanneer je de gehele samenleving opdeelt, eerst in politieke voorkeuren, religies, tradities, en je gaat al deze groepen ook weer opdelen (sub-culturen, afscheidingen) en je gaat al deze opdelingen ook weer opdelen, dan kom je uiteindelijk uit bij individuen. Dat is zo'n beetje de loop van de samenleving van de laatste vijftig jaar tot nu. We leven in een maatschappij van individuen; mensen die zeggen: 'ik ben niet in een hokje te plaatsen', 'ik ben uniek', 'niemand vertelt mij wat ik moet doen', 'ik ben niet zoals de anderen', 'ik geloof wel dat er iets is (religie) maar ik hoor nergens bij', etc. En alle individuen, elk voor zich, bedienen zich van deze manier van spreken, die uitsluitend bestaat uit negaties. Een individu ben je niet, dat word je, actief, door niet dit of dat te zijn en niet hier of daar bij te horen. Het is 'afstand doen van'. Het probleem is dan ook niet langer de angst om de ander te verliezen, maar de angst om ons te binden. De volgende stap bestaat erin onszelf op te delen: 'ik ben niet in een hokje te plaatsen', 'ik ben erg veelzijdig' betekent dat ik elk moment, wanneer ik wil, moet kunnen wisselen van plaats, partner, baan, etc. En zo lossen we langzaam op.